Bespreekpunten voor Glasgow

Voor degenen die het hebben gemist: in Glasgow is vanmiddag de VN-klimaattop geopend:
“In zijn openingstoespraak riep voorzitter Sharma de internationale gemeenschap op om samen te werken tegen de gevolgen van klimaatverandering. Volgens Sharma is de top ‘de laatste en beste kans om de 1,5 graad binnen handbereik te houden.“, aldus het AD.
De enorme media-aandacht voor dit spektakel heeft mij eerlijk gezegd nu al een beetje klimaat-moe gemaakt. Want we kunnen misschien al wat voorspellen over wat er gaat gebeuren?
Het is dan misschien handig om te kijken naar wat er ten aanzien van het klimaat werd besproken bij de G20-bijeenkomst eerder deze week.
In het eerder aangehaalde AD-bericht kunnen we immers ook lezen:
“Eerder dit weekend kwamen de leiders van de G20 (de negentien grootste economieën en de Europese Unie) al samen. Daar werden ze het erover eens dat er alles aan gedaan moet worden om de temperatuurstijging te beperken tot 1,5 graad Celsius. Volgens de bronnen hebben de leiders een tekst goedgekeurd die verder gaat dan wat is afgesproken tijdens de klimaatconferentie van 2015. De wereldleiders spraken toen af de ​​stijging van de gemiddelde temperatuur op aarde aan het einde van de eeuw te beperken tot ruim onder de 2 graden, het liefst tot hooguit 1,5 graad.
De G20-landen hebben afgesproken de financiering van de vuilste soort kolencentrales in het buitenland volledig te stoppen. Dat staat in een voorlopige versie van een gezamenlijke verklaring die persbureaus AFP en Bloomberg hebben ingezien. Aan het einde van dit jaar moeten al die investeringen stoppen.”
Dus, we gaan de stijging van de gemiddelde temperatuur aan het einde van deze eeuw beperken tot ruim onder de twee graden en daarvoor gaan we niet langer de vuilste soort kolencentrales -in het buitenland-  bouwen.
Dat is heel erg, maar als dat ervoor nodig is, dan is dat misschien nog niet zo moeilijk…

The 26th UN Climate Change Conference of the Parties (COP26)

De Glasgow-top is te zien als een opvolger van de succesvolle bijeenkomst in Parijs, zes jaar geleden en twaalf jaar nadat een VN-top in Kopenhagen totaal mislukte. Het klimaatakkoord van Parijs was wel veel lichter van opzet dan de klimaatdeal die oorspronkelijk in Kopenhagen gesloten had moeten worden.
Onze ‘klimaatdiplomaat’ Yvo de Boer legt uit tegen NU.nl:
“We hebben na Kopenhagen de overstap gemaakt van bindende naar vrijwillige klimaatdoelen. Dat is gelijk de voornaamste reden dat het nu ontbreekt aan effectieve klimaatdiplomatie: landen die te weinig doen ondervinden daar geen gevolgen van.”
Australië is een duidelijk voorbeeld. Het land heeft een bijzonder hoge uitstoot per inwoner, exporteert steenkool en probeert op klimaattoppen al jarenlang afspraken tegen te houden. Waar voor de klimaattop van Glasgow van alle landen werd gevraagd ambitieuzere klimaatdoelen voor 2030 in te dienen, diende Australië zijn oude, zwakke klimaatdoel opnieuw in.
“Binnen het Parijsakkoord heeft dit voor Australië geen politieke gevolgen”, zegt De Boer.”
Maar zonder bindende klimaatdoelen zal het toch lastig zijn om de ‘beperkte opwarming van 1,5 graden’ te halen nu de wereldwijde uitstoot van kooldioxide momenteel met recordsnelheid stijgt (zie ook mijn vorige blog)? Of ben ik dan te cynisch?

Hoopvol?

Door de berichtgeving van de afgelopen weken, is er toch alle aanleiding voor om te blijven hopen op een ‘beperkte opwarming’, ondanks de blijkbaar wereldwijd steeds verder oplopende uitstoot van kooldioxide.
De opwarming met 1,5 graden door de uitstoot van broeikasgassen is een berekende waarde. Uiteraard gedaan op basis van slimme rekenprogramma’s.
Maar de afgelopen dagen zijn er een aantal studies gepubliceerd, waaruit blijkt dat het laatste woord over deze vorm van berekende opwarming nog niet is gezegd.
Ondanks het steuntje in de rug, gegeven door het verlenen van Nobel-prijzen aan klimaat-modelmakers Yukuro Manabe en Klaus Hasselmann, staat het ambacht ‘klimaat-modelleren’ meer dan ooit onder druk.
Steven Kroonin liet in zijn onlangs verschenen boek al optekenen dat klimaatmodellen keer op keer te veel opwarming berekenen. Maar bovendien simpelweg falen omdat zij de invloed van de CO2 op het klimaat niet kunnen bepalen.
Ik heb er in een aantal vorige blogs al naar verwezen en de Zwitser A. Reichmuth (het artikel is achter een betaalmuur, maar vertaald overgenomen op https://notrickszone.com/2021/10/30/swiss-analysis-climate-models-running-too-warm-falsely-calibrated-ipcc-needs-to-review-its-findings/) trekt uit de (peer reviewed) studie van Vahrenholt and Dübal, over het gegeven dat niet CO2, maar een afnemend wolkendek verantwoordelijk is voor de opwarming van de afgelopen jaren, de conclusie dat de rekenmodellen van het IPCC in dat geval niet kunnen kloppen:
“The study results of the two German researchers contradict the claims of the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), according to which the observed warming occurred solely because the proportion of long-wave radiation reflected back to Earth from the atmosphere increased (due to the stronger greenhouse effect).
The IPCC attributes 100 percent of the warming to this enhanced greenhouse effect – but justifies it with model calculations rather than real data.
To date, it is unclear what is causing the observed cloud thinning. (…) However, Vahrenholt and Dübal emphasize: “The warming of the last 20 years was caused more by changes in clouds than by the classical greenhouse effect.”
The Intergovernmental Panel on Climate Change is thus challenged to review its findings.”
Nu zal het IPCC niet zo snel deze handschoen opnemen, maar misschien dat het artikel van Francis Menton (te vinden op: https://www.manhattancontrarian.com/blog/2021-10-28-the-climate-is-warming-and-human-activities-are-the-cause-how-exactly-do-we-know-that) toch ook bij een groter publiek te denken zal geven. Hierin wordt gerapporteerd over de methodiek van het model-maken en in het bijzonder, wat daarmee mis is:
“Het laatste rapport van het IPCC van de VN, bekend als “Assessment Report 6” of “AR6”, kwam begin augustus uit, volgeladen, zoals al opgemerkt, met de ene verklaring na de andere over “hoog vertrouwen” in de toeschrijving van klimaatveranderingen en rampen aan menselijke invloeden. In de paar maanden daarna hebben een paar statistici gereageerd die echt weten wat ze doen.
Op 10 augustus, vlak na het verschijnen van AR6, kwam Ross McKitrick – een econoom en statisticus aan de Universiteit van Guelph in Canada [en gekend hockeystick-bestrijder, EJ]- met een artikel in Climate Dynamics getiteld “Checking for model consistency in optimal fingerprinting: a comment.”  
Op 22 oktober publiceerde de Global Warming Policy Foundation twee rapporten over hetzelfde onderwerp, het eerste van McKitrick getiteld “Suboptimal Fingerprinting?”, en een tweede door de statisticus William Briggs met de titel “How the IPCC Sees What Isn’t There.”
De drie genoemde artikelen hebben verschillende technische moeilijkheidsgraden, waarbij McKitricks artikel van augustus in Climate Dynamics zeer technisch is en niet voor bangeriken. (Hoewel ik dit spul zelf op de universiteit heb bestudeerd, was dat 50 jaar geleden, en ik kan niet beweren dat ik vandaag alle details kan volgen). Maar zowel de McKitrick- als de Briggs oktober-artikelen zijn wel toegankelijk voor de leek.
En hoe dan ook, de fundamentele fout van alle inspanningen van het IPCC om beweerde ‘attributie’ te verkrijgen, is niet moeilijk te begrijpen. In eenvoudige bewoordingen hebben ze de (gewenste) conclusie als uitgangspunt aangenomen en vervolgens geprobeerd dat feit te begraven in een sneeuwstorm van zeer technische, statistische ‘mumbo jumbo’.
 (…)
Van de drie gelinkte artikelen is die van Briggs het gemakkelijkst te begrijpen voor een leek, en als je een van de drie gaat lezen, is dat degene die ik zou aanraden. Hier is hoe Briggs hetzelfde concept uitdrukt dat ik zojuist heb beschreven:
Alle attributiestudies werken rondom hetzelfde basisthema.
Een model van het klimaat zoals het niet bestaat, maar waarvan wordt beweerd dat het weergeeft hoe het klimaat eruit zou zien als de mensheid er niet ‘zich mee had bemoeid’, wordt vele malen uitgevoerd.
De output van deze runs wordt onderzocht op een ‘slechte’ of ‘extreme’ gebeurtenis, zoals hogere temperaturen of een groter aantal orkanen die aan land komen, of regenval die een bepaalde hoeveelheid overschrijdt. De frequentie waarmee deze slechte gebeurtenissen in het model voorkomen, wordt genoteerd.
Vervolgens wordt een model van het klimaat zoals het nu zou bestaan (de ‘echte’ wereld) vele malen gedraaid. Dit model geeft de opwarming van de aarde weer. De frequenties van dezelfde slechte gebeurtenissen in het model worden opnieuw genoteerd. Vervolgens worden de frequenties tussen de modellen vergeleken. Wanneer het model van het huidige klimaat een grotere frequentie van de slechte gebeurtenis heeft dan het denkbeeldige (zogenaamde ‘contra-feitelijke’) klimaat, wordt gezegd dat de gebeurtenis wordt veroorzaakt door de opwarming van de aarde, geheel of gedeeltelijk.
Met andere woorden, de “attributie”-studie bestaat uit het ongeldig verklaren van een nulhypothese (geen invloed) op een ‘verzonnen’ model-wereld (zonder aantoonbaar verband met de echte wereld), zoals deze zou hebben bestaan zonder menselijke invloeden.
De mensen die deze denkbeeldige modellen maken, kunnen er natuurlijk alle kenmerken in bouwen die ze willen, zodat het resultaat van hun onderzoek een ‘attributie’ van de ‘echte wereld’, beïnvloed door menselijk handelen, zal zijn.
Waarom iemand enig geloof zou hechten aan dit alles is mij een raadsel.
Tussen haakjes, er zijn honderden en honderden van deze “attributie”-onderzoeken, die allemaal dezelfde nutteloze werkwijze volgen. Zou het echt kunnen dat de honderden “wetenschappers”, die deze dingen produceren, zich hiervan niet bewust zijn en/of de fundamentele logische fout niet kunnen waarnemen?”
– Momenteel lees ik het boek van Joris Luytendijk “Het kan niet waar zijn”, een speurtocht naar de oorzaken van de beurskrach in 2007. een aanrader. Hierin worden een groot aantal legitieme redenen neergeschreven over waarom een duidelijke logische denkfout niet noodzakelijkerwijs leidt tot de gepaste actie. – 
Ik zal u de uiteenzetting over de twee McKitrick-papers besparen, omdat deze wel heel technisch zijn (liefhebbers verwijs ik graag naar: https://judithcurry.com/2021/08/18/the-ipccs-attribution-methodology-is-fundamentally-flawed/),  maar de samenvatting van Menton spreekt dan wel weer klare tekst:
“Hoe dan ook, als je bijvoorbeeld leest dat wetenschappers hebben aangetoond dat de ernst van het orkaanseizoen van het afgelopen jaar, te wijten is aan de uitstoot van broeikasgassen door de mens, dan zou je kunnen dat je jezelf gaat afvragen, hoe kunnen ze dat weten? Ze kunnen immers onmogelijk weten hoeveel en hoe hevig de orkanen zouden zijn geweest zonder de uitstoot van broeikasgassen.
Nou, je weet nu hoe het wordt gedaan. Er wordt gewoon een denkbeeldige wereld verzonnen, om een stroman-nulhypothese te creëren, en daarmee het resultaat te krijgen wat zij willen van de AT99 ‘attributie’-methodologie.’

Kun je het zien?

Het is eigenlijk koren op de molen van Patrick Moore, mede-oprichter van Greenpeace, maar nu spijtoptant. Hij schreef onlangs het boek: ‘Fake invisible catastrophes and threats of doom’.
In de boekbespreking ophttps://wattsupwiththat.com/2021/10/29/book-review-patrick-moore-fake-invisible-catastrophes-and-threats-of-doom/ kunnen we het volgende lezen:
“Moore reveals an interesting insight at the start of the book. Instead of going straight into a set-piece analysis of factors supposedly contributing to, or ‘proving’, the human caused global warming hypothesis, he poses a question. He asks the reader to ponder why it is that so many of the so-called proofs of the warming hypothesis are based on things that are either invisible or inaccessible to the average person. In the invisible category he cites carbon dioxide and radiation and in the remote category he cites Polar Bears and coral reefs. As average people find it hard to carry out a Polar Bear count, they are forced to rely on, and trust, the ‘experts’ who have the financial backing and incentive to perpetuate the story.” 
Ik kan hierop doorgaan, maar de auteur zelf geeft op:  https://www.youtube.com/watch?v=TnJ3qhLAWC0  een leuke samenvatting van zijn bevindingen.
De klimaatmodellen zijn natuurlijk een uitstekende illustratie van het punt wat Moore wil maken. Volstrekt ontoegankelijk, volstrekt mysterieus en volstrekte doem…
Het is eigenlijk een serieuze zaak dat we op het punt staan om inderdaad een grondige hervorming van ons economisch stelsel door te voeren (‘de energie-wende’), op basis van zaken die we niet kunnen zien en waarbij we ons blind staren op computermodellen die vooral op basis van hun onbegrijpelijkheid de weg van de toekomstige economie wijzen. Waar zagen we dat eerder? Is het toeval dat McKitrick econometrie doceert?
Maar er zijn natuurlijk een aantal vragen die blijven hangen. Waarom heeft de VN nog steeds niet gereageerd op de fundamentele kritiek die McKitrick en Briggs ten aanzien van deze modellen hebben gegeven? Wat klopt er niet in de uiteenzettingen van beide auteurs waardoor we toch ‘blind mogen varen’ op de klimaatmodellen?
Hoe weten we dat eigenlijk zo precies, dat van die 1,5 graden?

Dit bericht heeft 5 reacties

    1. Dank Hans, maar ik had al aandacht aan Lindzen besteed in “het onverdraaglijke zwijgen”, de anderen kwamen pas later 🙂

  1. Klaas Bron

    Goede observaties en mooi overzicht Eric!
    Mijn achtergrond is wiskundige statistiek en idem econometrie en werk in financiële sector ook veel met modellen en dus niet onder de indruk van de IPPC CMIP xx modellen. Voorspellende waarde en betrouwbaarheid van deze modellen is nihil.

    Verbaas mij al vele jaren over de ernstige methodologische fouten die in de IPPC CMIPxx modellen eindeloos worden herhaald en doorgezet in publicaties. In bedrijfsleven waren deze goochelaars met data en modellen er allang uit gegooid, maar bij IPPC is er blijkbaar geen weg terug. Men is gevangene van het web aan eigen stellingen en staat niet meer open voor verbetering of andere wetenschappelijke inzichten.

    Bian 2020 heeft al laten zien, dat je met eenvoudiger model gebaseerd op de HEATWASTE RATIO de temperatuur reeks veel nauwkeuriger kunt beschrijven en op korte termijn betrouwbaarder is te voorspellen. Verder zijn er regionaal vergelijkbare mini modellen ontwikkeld. Ook is het model van Bian beter te begrijpen, omdat het de temperatuur op ons aardoppervlak 0 – 2 meter probeert te beschrijven en kijkt naar de HeatWaste op de plaats waar wij energie verbruiken in onze leef- en woonomgeving. Namelijk warmte wat ons niet raakt op de grond waar wij zijn en leven, meten we ook niet in de KNMI weerstations op de grond. Het laat in mijn ogen zien waar de klimaat modellen bouwers de mist in gaan, namelijk eindeloos het eigen model tunen en kalibreren op CO2 concentraties met veel teveel variabelen op data uit het verleden en erger de data censureren. Bovendien is het CMIP model ( abstractie van de werkelijkheid) gestuurd op selectieve inputs oa CO2 concentraties en warmte forcing per m2 in W/m2. Daarover is nu juist sterk wetenschappelijk debat gaande en lopen IPPC
    en haar gelieerde modelbouwers & data-analisten voor weg.
    Echter het model is nimmer gevalideerd op basis van experimenteel veld onderzoek. Het model is eveneens in strijd met de informatietheorie, namelijk teveel variabelen zullen je betrouwbaarheid van je model om zeep brengen. Indien je vaststelt dat er meer dan 30 andere factoren zijn in de action space, die zorgen voor cooling down en heating up en die je in model niet meeneemt, waar ben je dan als wetenschapper nog mee bezig?

    Het statement dat het klimaat niet is te voorspellen zoals terecht nu in het IPPC rapport staat ( TAR 3 Hst 14 pagina 771) roept nog een ander vraagstuk op en dat mis ik in de discussie en in de media. Bovendien lees en hoor ik voorgaande nergens in de grote Media. Het pleit in mijn visie om een ontkoppeling van klimaat en energietransitie beide vragen om een geheel andere aanpak om doeltreffend onze planeet te beschermen en te verduurzamen.

    Namelijk in de systeem-regeltheorie stel je altijd de volgende vragen: 1) is de ruimte ( klimaat) volledig meetbaar in al haar dimensies en 2) is de ruimte ( klimaat ) volledig regelbaar in al haar dimensies ?
    Als beide antwoorden op JA staan dan zouden we in theorie het klimaat volledig kunnen beheersen en sturen naar elke gewenste toestand. Echter het klimaat is niet volledig regelbaar vanwege ten dele onomkeerbare en chaotische en zeer complexe dynamiek; Kenmerk: kleine incidenten kunnen onvoorspelbare en zeer grote gevolgen hebben! Het is bovendien een onomkeerbaar systeem, dus we gaan niet terug naar de toestand van 1990 of 1850 als we CO2 stoppen of naar 0.0 uitstoot brengen. En mocht er een set aan regelbare dimensies zijn, dan is daarvan nog niet bepaald in welke mate, snelheid en zekerheid, dit in praktische zin Temperatuur kan verlagen op iedere m2, m3 lucht of water op onze aard oppervlak waar wij leven! Bedenk ook dat als toekomstig gerichte sturing gaat worden toegepast, we feitelijk niet weten, wat alle dynamische effecten & dimensie interacties zullen zijn rondom de planeet, en dat er ook klimaat dimensies grote nadelige bij-effecten kunnen gaan vertonen. Over deze nadelige andere kant van het verhaal: de downside van de beïnvloeding van het klimaat hebben de modelbouwers het niet in hun publicaties.
    De veronderstelling dat precies één regelvariabele CO2 ( concentratie in atmosfeer) klimaat temperatuur op juiste wijze naar beneden kan sturen voor alle landen in de wereld zonder ook maar een enkel nadeel, terwijl onze maximale regelinvloed van deze stuurvariabele (veel) minder is dan 1%, dat is een Nobelprijs waard als een wetenschapper dat hard experimenteel kan bewijzen.

    Namelijk in IPPC gaat men er vanuit dat hun modellen CMIP xx de regelbaarheid in zekere zin bewijst, maar dat is gevolg van het ontwerp en methodologisch fundamenteel onjuist. Eveneens zijn de modellen nimmer experimenteel gevalideerd!
    Waar is de onafhankelijke wijsheid & wetenschap, die het luchtkasteel van huidige CMIP XX modellen hard door weet te prikken met een betrouwbaar en gevalideerd klimaat beschrijvend model?

  2. Dank je Klaas voor jouw uitgebreide analyse. Het zou goed zijn als er meer mensen met en statistische achtergrond zich over de methodiek van de klimaatmodellen zouden uitspreken. Voor de leken op dit gebied (waaronder ikzelf) is er weinig anders te doen dan te kijken naar de artikelen en te zien welke argumenten hier naar voren worden gebracht. Ik heb de artikelen gebruikt die ikzelf plausibel vind. Op de een of andere manier vindt het IPCC dat allemaal niet nodig. Sterker nog, ik las net https://wattsupwiththat.com/2021/10/31/halloween-horror-naomi-oreskes-just-called-for-climate-science-to-be-shut-down/ dat het hele wetenschappelijke debat hierover wel afgesloten mag worden…
    Gaat u allen maar rustig slapen, uw belangen zijn bij ons in goede handen 🙂

  3. Klaas Bron

    Herkenbaar vanuit Politieke invalshoek Erik, vluchten in afsluiten debat een stukje vergadertechniek die nog steeds ook in Den Haag wordt toegepast. Begrijpelijk want juist nu er meer en meer wetenschappelijke kritische en steekhoudende onderzoeken komen gebaseerd op waarnemingen komt IPPC en haar gelieerde groep wetenschappers in gevaar. Nu klimaat een industrie is geworden met zeer grote financiële belangen is lobby vanuit die kant ook gebaat bij vol gas vooruit. Zie ook de hypocrisie vanuit Greenpeace, eerst vissers met betonblokken bestoken en nu ze steunen met protest tegen wind op zee. Namelijk de groene Klimaat industrie, TBO en NGO’s hebben belang bij meer wind & zon op land ( extra subsidie stromen voor natuur + voor de investeerders 12% rendement met staatsgarantie). Het laat de corrumperende werking zien van foute subsidie regelingen en een dicterende belanghebbende overheid, die zich daardoor gedraagt als grote vijand van haar burgers & lokale democratie. Zie NPO2 van gisteravond HUMAN de documentaire uit met als titel: Tegenwind – Het Verdriet van de Veenkoloniën.
    Zie ook Trouw artikel: Het vertrouwen in de overheid is tot een dieptepunt gedaald ( 30%)!
    Het vertrouwen van burgers in overheid is dramatisch gedaald door vergelijkbaar gedrag rondom toeslagen affaire, falende jeugdzorg, Groningen aardbeving schade, en dit jaar niet te vergeten zwabberbeleid Corona…
    Blijkbaar is huidige Politieke klimaat lokaal en wereldwijd het kompas & overzicht kwijt op de wereld en haar eigen functioneren en gedrag in de samenleving. Het wordt tijd dat de oude leiders en hun schadelijke cultuur verdwijnen cq politiek gaan inslapen.
    Het wordt tijd voor verandering, rustig slapen is niet aan de orde.

Geef een antwoord